Julianna z walizką

Nie lubię sie bać. Rzadko  wiec sięgam po książki, które dostarczałyby tego typu emocji. Czasem odskoczę w stronę kryminału, zwłaszcza po spotkaniu z jakąś  bardziej obciążają książką, szczególnie z literatury faktu. Tak  było po przeczytaniu  świetnie napisanej Białej gorączki - Jacka Hugo Badera, gdzie pijaństwo, patologia, bandytyzm, wstrząsające historie ludzi zamkniętych w  nieprzyjaznym środowisku  i w trudnym systemie, bez nadzieji na zmianę długo pozostawała w mojej głowie, i nawet trochę mnie przygnębiała. Żeby się odtruć pożeram  wtedy najczęściej kryminał, który w jakiś cudowny sposób potrafi mnie oderwać od trudnych emocji, od których jakoś tak nie potrafię się sama uwolnić. Kryminały moim zdaniem, służą właśnie do pożerania, gdzie z każdą stroną rośnie apetyt i trzeba szybko czytać, aby go zaspokoić, wzbudza ciekawość czasem strach, a zakończenie często wiąże się z dużą przyjemnością, kiedy to już wszystko się wyjaśnia i czujemy satysfakcj...

 Czytam wiec jestem - zmieniam słynne powiedzenie Kartezjusza i przenoszę je na swój własny życiowy grunt, w którym oprócz miejsca na rodzinę, pozostaje mi jeszcze  wiele czasu na literaturę, na czytanie, które jest też trochę sensem i treścią mojego życia.  Czytam od zawsze, czyli odkąd oczywiście stało się to w ogóle możliwe. Jednym z najpiękniejszych wspomnień z  mojego dzieciństwa jest dzień zakończenia roku szkolnego, kiedy to uwolniwszy się od obowiązku szkolnego mogłam w końcu swobodnie udać się do biblioteki, przezornie zabierając ze sobą dużą pojemna torbę z plastikowymi kółkami, w której mieściło się dużo książek. Radość, która mi wówczas towarzyszyła jest nadal obecna w moim życiu, niewiele w tej kwestii się zmieniło, również teraz każde wyjście do biblioteki to bardzo przyjemne przeżycie.  Z biegiem lat zauważyłam, ze zmienił mi się gust i ze nie zawsze trafiałam na historie, które coś wnosiły w moje życie oraz które mnie zachwycały. Tak było w 2011 ...